سلام

شاید این آخرین سلامم باشه ..... شاید هم نه.

روزی که این وبلاگ رو درست کردم یادمه با مهدیه ،دوستم، بودیم توی

سایت مدرسه.

می خوام برم.

دلایل زیادی داره یکیش اینه که نمی خوام عادت کنم ، نمی خوام یه

عادت بشم.

می خوام خاص باشم.

می خوام افکارمو سر و سامون بدم.

از همه ممنوم ........

از دوستای مدرسه ام که اوایل بودن.

از تک تک کسایی که همراهم بودن.

از غزاله ی عزیز که خیلی دوستش دارم و هر شب براش دعا میکنم و

 امیدوارم عشق واقعی رو باور کنه.

از نرگس عزیز که کم آپ می کرد ، کم حرف بود ولی دوست داشتنی.

 امید وارم هیچ وقت تنها نباشه.

از نرجس عزیزم از لیلای عزیزم که این اواخر با هم آشنا شدیم.

از فاطیمای عزیز به خاطر همه ی کمکاش.

و یه تشکر ویژه از مهدی

به خاطر تمام مدتی که هوامو داشت باهام بود مثل یه برادر .یه برادر

خیلی خیلی خوب.

امیدوارم دانشگاه قبول بشه و نرگس زندگیش رو پیدا کنه. من که نرگس

 خوبی براش نبودم.

درسته که دیگه آپ نمی کنم ولی سعی می کنم بهتون سر بزنم.

در ضمن نظراتون واسه ی این پست برام جالبه  قول میدم بخونمشون

راستی یک هفته بیشتر فرصت ندارید چون بعد از اون وبلاگ حذف

میشه. پس هر چقدر دوست دارید نظر بدید.

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی بی تو و با تو همینه مثل این دنیا

خداحافظ همین حالا....................

خداحافظ ای برگ وبار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نو بهار همیشه.                                                        

                                                        نرگس

                                                     11/8/1387